Uğur Erdemir / TEKEL İşçisi (Manisa)

15 Aralık 2009, geçmişi Osmanlı dönemine kadar uzanan bir çınarın öyküsü. Bunu yazmak şu an benim adıma çok üzücü. Türkiye Cumhuriyeti tarihinin en büyük milli gelir sağlayan vergi rekortmeni, birçok çiftçinin, işçinin, emekçinin aşı ekmeği, geçim kaynağı, gelecek umudu. TEKEL, IMF diretmesine, AB dayatmasına, ABD'nin aç nefsine kurban edildi. Ardında kalanlar düşünülmeden. Çiftçiye sen bir şekil başının çaresine bak. İşçiye sizleri bakın 4-C ile ödüllendirdik, haddinizi bilin.

Bu yaklaşım emekçilere sanki bu ülkenin vatandaşı değilmişçesine, yapılan bir hakaret ama onlar bunu biz onlara iyilik yaptık diyecek kadar bizleri, emekçileri küçümsediler. Bu kabul edilebilecek bir durum mu? Hayır, haykırmamız gerekiyor. Sadece kendimiz için mi? Hayır bu vatan için, bu memleketim için. Bu sadece alanda olacak bir eylemle, gür sesimizle gerçekleşecek. Nerede? Tabi ki Ankara. Mümkün mü? Onu da zaman gösterecek. Umuda yolculuk Ankara’ya kısa bir mesafe kala engelleniyor. Yarım saatlik yol  ancak beş saatte tamamlanıyor. Bu mücadele çetin geçecek belli. Yanılmadığımız iki gün sonra gösteriyor kendini, sadece bizlere değil tüm Türkiye izliyor, Abdi İpekçi Parkı’nda emekçiye reva görülen hayatı. Yağmura, soğuğa direnen işçiye bırakın gidin deniyor. Hayır, bu alanı bizlere boşalttıramazlar, direneceğiz! suyla saldırıyorlar, çöküyoruz bırakmayacağız bu kurtuluş alanını. O insanlar da bizim vatandaşımız karşılık vermiyoruz, çünkü bir abimizin TEKEL’ci oğlu güvenlikçi. Ama onlara bu yetmiyor yeniden başlıyor saldırı. Emekçiye gaz bombası yağıyor her taraftan. O da yetmiyor, bu sefer cop. Kinleri geçmemiş belli, sırada biber gazı. Başka yok mu? Efendiler. Bundan nasibini alan sadece emekçi mi? Bu zulmü izleyen Ankara halkına, esnafa, taksici, halk otobüsü de alıyor payını. Bu saldırı bizi halkla kaynaştırıyor, ezilenleri ayağa kaldırıyor, bizleri kenetliyor.

Gündemde sadece lafta açılımdan bahsedenler, TEKEL işçilerinin barındığı çadır kentte işçinin yaptığı açılımı görmezden geliyor. Bunu engellemek için daha fazla kan kaybetmek istemeyen iktidar bu sefer işçiye verilen yemeğe göz dikiyor. Bizleri dağıtmak istiyor ama nafile! Bu vatan için, bu millet için, ülkemiz için, açlığa da susuzluğa da razıyız, bu bizim için bir onur ama onlar anlamıyor zaten anlayamazlar da. Bu eziyet, bu zulüm bize nefer oldu güç oldu. Ama onlar yine yalnız kaldılar. Öğretmeni, doktoru, eczacısı, esnafı, üniversite mezunu işsizler, çiftçi, Ankara halkı, biz artık yalnız değiliz. Bu bizim için memleket davası, vatan davası. Elimizden ne gelirse yapacağız. Bize inananları mahcup etmeyeceğiz. 16 arkadaşımla beraber bu uğurda süresiz açlık eylemini başlattık. Her biri gerçekten onurlu asil insanlar. Onlar adına ne denilse azdır. Onlar bunu hak ettiler. Bizler burada birlik ve beraberliği yaşadık ve yaşattık, dayanışmayı gösterdik. Hepimizin bu güzel vatanın bir parçası olduğumuzu. Orada gerçekten bir tarih yaşanıyor. Birileri inkar etse de. Orada çok güzel dostluklar kuruluyor. Bakın bu gün 04-03-2010 şu an evimdeyim, saat 20:16 Ankara’dan muhabir bir arkadaşım aradı. Bakın sizler burada yoksunuz ama bizlerin kalbi  sizlerle atıyor, seninle bu haberi paylaşmak istiyorum. Ekonomi Muhabirler Derneği tarafından yılın altın kalem ödülüne layık görüldüklerini, bunlar Anadolu Ajanstan G. Yıldırım, Anka Ajanstan sevgili  M. Esnek kardeşimiz, NTV’den İ. Güngör, Evrensel gazeteden Cem. Soy ismini hatırlayamadığım için kendisinden özür diliyorum, CNN Gonca hanım. Biz her kesimle bir yumruk olduk. Benim de gönlümden geçen biri var, açlık grevinde ziyaretçisi gelen hemşerilerime haber yapan Show haber spikeri. Onlarla röportaj yaparken yüzünden dökülen o göz yaşları da hala gözümün önünde. O anları unutmak mümkün mü?  Bu mücadeleyi görmezden gelenler elbette sizler kaybedeceksiniz. Bizler umutla yola devam edeceğiz. Bu mücadelede kaybettiğimiz can yoldaşımızı asla unutmayacağız. HAMDULLAH UYSAL seni bu tarih asla unutmayacak, unutturmayacağız.

Uğur Erdemir

TEKEL İşçisi - Manisa